سپیدنامه فنی پروتکل SingLink

مشتری بسته ها، گره ها و مجوزهای پروتکل موجود حساب جاری را دریافت می کند. اعتبارنامه های احراز هویت باید کوتاه مدت، قابل فسخ، و جدا از وضعیت انتقال داده های بعدی باشد.

صفحه کنترل آدرس گره، پورت، پروتکل های موجود و خط مشی های لازم را برمی گرداند و نباید مستقیماً کلیدهای اصلی طولانی مدت یا فیلدهای حساس غیر ضروری را به مشتری تحویل دهد.

مشتری ترافیکی را که باید از طریق حالت TUN، پروکسی سیستم یا پسوند شبکه پلت فرم پردازش شود، دریافت می کند. ورودی خاص بستگی به قابلیت های سیستم عامل دارد.

باید برای درخواست‌های DNS و اتصالات بعدی از خط‌مشی‌های منسجمی استفاده شود تا زمانی که DNS هنوز از شبکه محلی نشت می‌کند یا باعث انحراف اشتباه می‌شود، نام دامنه از طریق پراکسی‌ها عبور نمی‌کند.

بر اساس قوانین، برنامه کاربردی، نام دامنه هدف، IP و وضعیت شبکه، اتصالات را مستقیم، پراکسی یا مسدود شده تعیین می کند.

حالت دستی از گره های مشخص شده توسط کاربر استفاده می کند. حالت هوشمند می تواند گره های کاندید را بر اساس تأخیر، در دسترس بودن، بارگذاری، منطقه و مجوزهای بسته انتخاب کند.

کلاینت و سرور تولیدات پروتکل و قابلیت های پشتیبانی شده توسط هر دو طرف را تایید می کنند. مشتری قدیمی نباید در سکوت رفتارهای ناسازگار را در زمانی که نمی تواند قابلیت های جدید را تشخیص دهد فعال کند.

گره‌ها تأیید می‌کنند که حساب یا جلسه معتبر است و باید از استفاده مجدد از داده‌های احراز هویت قدیمی از طریق قدیمی‌سازی، تصادفی‌سازی یا مکانیسم‌های مشابه جلوگیری کنند.

پروتکل نیاز به ایجاد یک زمینه رمزگذاری جداگانه برای اتصال فعلی دارد. مجموعه‌های رمزنگاری خاص، فیلدهای دست دادن و دوره‌های چرخش باید مشمول مشخصات عمومی آینده باشند.

Session نشان دهنده جلسه انتقال بین مشتری و گره است که می تواند وضعیت اتصال، اطلاعات قابلیت، ضربان قلب و یک یا چند جریان منطقی را حمل کند.

هر درخواست برنامه را می توان به یک جریان منطقی در Session نگاشت یا یک اتصال مستقل ایجاد کرد. روش نهایی به اجرای عمومی بستگی دارد.

اطلاعات مقصد، شناسایی جریان، طول بار، دستورات کنترلی و داده‌ها برای تشکیل یک قاب قابل تجزیه مورد نیاز است. این صفحه فیلدهای باینری غیرمستند اختراع نمی کند.

جریان‌های بایت TCP باید نظم را حفظ کنند، بسته‌های نیمه‌بسته و غیرعادی را کنترل کنند و فشار برگشتی سمت برنامه را به سمت انتقال منتقل کنند.

دیتاگرام‌های UDP باید مرزهای پیام را حفظ کرده و زمان‌بندی جلسات را مدیریت کنند. سرویس‌های نوع UDP مانند QUIC نیز باید از مسدود کردن غیرضروری سر خط جلوگیری کنند.

هنگامی که سرعت مصرف مشتری، گره یا سرویس هدف کاهش می یابد، رشد بافر باید محدود شود تا از یک جریان واحد از پایین آوردن کل Session جلوگیری شود.

بسته بندی و padding فقط می تواند به عنوان بخشی از استراتژی انتقال استفاده شود و نمی توان آن را به عنوان مخفی کاری مطلق توصیف کرد. شرایط فعال و سربار آن نیاز به آزمایش و تأیید دارد.

سربار تونل MTU موجود را کاهش می‌دهد و خرابی‌های بسته بزرگ باید از طریق اجتناب از تکه تکه شدن، تنظیم MSS یا مکانیسم‌های مشابه کاهش یابد.

پروتکل باید ریتم ارسال و ارسال مجدد را بر اساس بازخورد شبکه کنترل کند و بین از دست دادن بسته واقعی، تاخیر در صف و جیتر شبکه کوتاه مدت تمایز قائل شود.

به طور مداوم وضعیت نشست و گره را کنترل کنید تا از تکیه صرفاً به وقفه های طولانی سیستم عامل برای شناسایی اتصالات مرده خودداری کنید.

پس از جابجایی بین شبکه های Wi-Fi و تلفن همراه، مشتری مجدداً ورود به شبکه، DNS، مسیریابی و جلسات انتقال را تأیید می کند و با توجه به قابلیت های خود اتصال را از سر می گیرد.

در صورت خرابی نرم، ابتدا می توان جلسه را بازسازی کرد و در صورت شکست سخت، می توان گره های موجود را تغییر داد. در طول فرآیند سوئیچینگ، مسیریابی سیستم باید بازیابی شود و ترافیک از اتصالات مستقیم غیرمنتظره اجتناب شود.

کلاینت داده های برگشتی را تأیید و کپسوله می کند و وضعیت جلسه موقت، کلیدهای حافظه پنهان، مسیریابی و تغییرات DNS را پس از تکمیل اتصال پاک می کند.